Üstünü çizemediğim duygular var içimde, öteden süregelen. Bir annenin kucağında ölen bebeği, bir imparatorun gözleri önünde yıkılan devletini düşün.
Yenilgiyi koyuyorlar avuçlarıma, kabulleniş düşüyor payıma. Yutağımda kalıyor hislerim, ağzımda dürülüyor kelimeler. Haykırsam geriye sarılacak zaman, açacağım içimde birikmiş yükleri ve taşacağım bir Nil gibi.
Bu değeri hak etmeyen herkes dinleyecek senfonimi. Bir ışık olup coşacağım, renksiz hayatlarına dalacağım ve ben çıkacağım oradan bir mercan gibi.
Üstünü çizemediğim duygular var, yaşanmamış gibi yapamadığım. Özgürlüğüne yalınayak yürüyen tutsaklar gibi kaçıyorum oradan. Sönmek üzere olan ışığa titreyerek bakan korkaklar gibi.
Gitsem de ulaşamayacağım yerler biliyorum, insan kendiyle birlikte götürüyor her şeyini. Uzansa elimi tutamayacak eller tanıyorum, o kadar kolay değil bu.
Kendi kabuğunda yaşayan insanlar var, kendini yakan ahmaklar; insanlığın sınırında yaşayan hortlaklar. Ağlayalım hiç doğmayan bir bebeğin ölüşüne, bir imparatorun son gülüşüne. Gökteki yıldızları kıralım, taşları çıkaralım gökyüzüne.
Bir alarm çalıyor beynimde, ne yapsam da sustursam. Üstünü çizemediğim duygular, şimdi benim üstümde bir savaş var içimde. Beni üzen her şeyi ateşe veriyorum.
——-
Serâzât.com’da yayınlanan yazı ve şiirlerin fikrî hakları ilgili yazar ve şairlere aittir. Bütün hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz.
