Kendimizi tanıdığımızı sanıyoruz. Fakat “tanımak” denen şeyin ne olduğundan bile bihaber yaşıyoruz. Tanımak nedir? Tanımak, birini kelimelere sığdırmak mıdır, yoksa onun kelimelere sığmayan taraflarına bakabilmek mi? Mesela her şeyin izahı yapılabilir mi? Günün sonunda belirli kalıpların ve dogmaların arasına sıkışmış bir gerçeklikten fazlası mıdır?
Toplum ve sosyal çevre sessizce maskeler dağıtıyor: İyi evlat, başarılı öğrenci, uyumlu insan… Günümüz dünyasında ya siyahsın ya da beyazsın! Gri mi? Öyle bir seçenek artık sunulmuyor. Peki, bu hayatın içinde ne siyah ne de beyaz olmayan insanların nesli tükendi mi demek oluyor bu? Hayır, tükenmedi. Fakat artık saatlerimiz tükenmeye çeyrek kalayı gösteriyor. Aynı şeyleri giyiyor, aynı şeyleri düşünüyor ve belki de en önemlisi aynı içeriklere maruz bırakılarak sentetik, iradesiz bir insan topluluğu oluşturmak hedefleniyor. Bize verilen -mahkûm edildiğimiz- maskelerin dışına çıkamıyoruz.
Modern dünyada farklı insanlara gerek duyulmuyor. Çünkü farklılık, sistemin kusursuz işleyişine çomak sokar. Bu da bir tür konformizm olmuş oluyor. Peki, gerçeklik nerede başlıyor? Bir yüzün ardında mı yoksa maskenin içinde mi? Belki de ikisi birbirine çoktan karıştı. Artık sadece farkında olmamıza rağmen farkında değilmişiz gibi yapıyoruz.
Zaten hep böyle yapılmaz mı? Küçük bir çocuğu düşünün. Annesinin en sevdiği vazoyu kırmasına rağmen o kırmamış gibi davranmaz mı? İşte gerçeklik, gerçekliğin acı ama gerçek sonuçlarıyla yüzleştiğimizde var oluyor. Ya da varlığını hissettiriyor. Özellikle de geceleri… O soğuk sessizliğinde bir an geliyor, maskeler yavaş yavaş düşüyor. İnsan, varlığının o zaman farkına varıyor.
Belki de her şey sustuğunda, insan kendi yankısından korkmaya başlar.
Eğer herkes gittikten sonra da aynı kalabiliyorsam…
Sonrası mı? Sonrası mutsuz, sonsuz…
——-
Serâzât.com’da yayınlanan yazı ve şiirlerin fikrî hakları ilgili yazar ve şairlere aittir. Bütün hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz.
Müthiş ve denge bozan bir yazı tebrikler, Zeynep sidar