Bin bir gece içime ağladım saymadım
Gönlüm konuştu dili dışarıda bıraktım
Okyanuslar çok çelme taktı fakat kaymadım
Tam gideceğim vakitte gemileri yaktım
Yazsam bütün mürekkep bitiyor, sussam gönül
Bütün nurların üstünde duruyor tek bir gül
Ey bülbül feryat etme ne olur artık bir gül
Ümidini kesersen işte o zaman üzül
Menderesler gibi iki büklüm oluyorum
Kar yağıyor beyaz saçlarımı yoluyorum
Sükut ateşini içime dolduruyorum
Geçen ömrün sokaklarında kayboluyorum
Ne olacağım derken bugün elimden gitti
Ne oldum diye bakarken yarınlarım yitti
Yapmak yerine düşünmem felakete yetti
Nasırlı gönlüm cefalar çekmeye hak etti
Herkes elbet bir gün vakti gelir bekle dedi
Kavuşmak var diye kimse acele etmedi
Akılsız gönül dinlemedi ve sabretmedi
Sual olunmaz aşkla yanan kimseye dedi
Sevin ey gönül kış geçti az kaldı bahara
Elvedalardan sonra gelecektir merhaba
Yâri düşün de kendini etme artık heba
Gününü bekle bir yere gitmiyor dilruba
——-
Serâzât.com’da yayınlanan yazı ve şiirlerin fikrî hakları ilgili yazar ve şairlere aittir. Bütün hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz.
