Kolay değildir yazmakYaydan oka birkaç hakHedef her zaman uzakVe hep uzaklaşacakİnsan yazar ve yaşarÖldürmez onu mezarEğer vermişse kararYoktur...

Bana birkaç gül verin soldukça yâri anayımAl yanaklardan düşenler yan desin de yanayım Hiç güneş batmaz sanırdım göklerin...

Akşamın ıssızlığından hangi âşık ağlamazUykudayken cümle âlem gözü nasıl çağlamazÇok kalabalık olur mecnunların yalnızlığıTüm cihan Leylâ doludur mevzu...

Tekerlekler paslanmış, hava kömür karasıDemirden yollar ve dikenden diller sevdasıUzun köprüden geçen hülyaların vedasıBilet aldığını unutanların sefası Sarışın...

Huşuyla kuşlar öter minaredeRengarenk kumaşlar hep asilzadeBinlerce hoş sada vardır kubbedeÇamlıca’dan bu bir misal sadeceÇaylar içilir meclis tamam...

Bin bir gece içime ağladım saymadımGönlüm konuştu dili dışarıda bıraktımOkyanuslar çok çelme taktı fakat kaymadımTam gideceğim vakitte gemileri...

Yazların yaktığı kırlangıçlara ne yazıkSevdadan hüküm giymişken soğumak ne mümkünHüzünlü gemilerin yelkeni her gün batıkBelki de bir sonbahar...

O kapıdan girince düştü güneş yerlereMerhametsiz gece dilimi koparıyorduEn sessiz çığlıklar bile susmuştu köşedeBirer birer sönen mumlar beni...

Geceler nefes üflüyordu emanetimeHiçbir teselli yoktu hazin nedametimeBinlerce kusur karışırken ibadetimeÜç yüz altmış beş kat çıkmıştı metanetimeYel kaldırdı...

Bülbüller çığlık atıncaKays başına kuş katıncaKış günü gelip çatıncaSeher vakti haberle gelKara gece gündüz olurYeri gelir yüzsüz olurNice...