Ruhun Açlığı

İnsan, bedeninin çağrısını erken tanır.
Açlık mideye iner, ağrı yerini belli eder, hastalık ise vakti daraltır.

Bedenin sesi nettir, gecikmeye tahammülü olmaz.
Konuştuğunda insan durur; çünkü dili kesindir, itiraz kabul etmez.

Ağrı buyurur, insan boyun eğer.
Can yandığında bahane kalmaz, hayat askıya alınır.

Ruh ise edep sahibidir.
Aç kaldığında feryat etmez, hastalandığında gürültü çıkarmaz.

Sessizce geri çekilir, insanın içini boşlukla terbiye eder.

Bu boşluk bazen sebebi bilinmeyen bir huzursuzluk, bazen kalabalıklar içinde hissedilen bir yalnızlık olur.
İnsan bu hâli hayata, zamana, insanlara yorar; oysa ruh, ilgisizliğin dilini konuşuyordur.

Çoğu zaman bu sessizlik fark edilmez; çünkü ruh, ancak kalbi uyanık olanlara konuşur.
Uyanık olmayan kalpler, ruhun sesini değil dünyanın gürültüsünü gerçek sanır.
Gürültü artınca diri olduğunu zanneder; oysa diri olan, sadece meşguliyetleridir.

Ruhun açlığı gizli bir açlıktır.
İştah kesilmez, uyku kaçmaz ama gönül daralır, sabır incelir; insan, kendi varlığını taşımakta zorlanır.
Aslında taşımaktan zorlandığı kendisi değil,kendinden uzaklığıdır.

Bu hâl dünya yorgunluğu zan edilir.
Halbuki yorgun olan,beden kadar ilgi görmeyen ruhun ta kendisidir.

Tasavvuf ehli der ki:
“Kalp, Hak’tan uzak kaldıkça hastalanır.”
Bu hastalık nabızdan anlaşılmaz; belirtisi dilde, bakışta ve niyettedir.
Söz çoğalır ama hikmet azalır.
Bakış görür ama tanımaz.

İnsan, içindeki eksikliği fark edemediğinde bu eksiklik başkasına dokunur.
Söz sertleşir, merhamet azalır; nefs, kalbin önüne geçer.

Kalp geri çekilir, nefs kürsüye çıkar.
İnsan sonra bu hâli “doğallık” sanır ve meşguliyete sığınır.

Kalabalıkları ilaç, telaşı çare zanneder.
Koştukça dolduğunu sanır, oysa her adımda biraz daha boşalır.
Çünkü ruh, hızla değil, yönle beslenir.

Bir taraftan küçük mutluluklar onu kandırmaya sevinçler ise derin yaraların üstünü örtmeye başlar.
Çünkü büyük sevinçler ancak mana ile gelir.
Mana yoksa sevinç kısa sürer.

Bu hal insanda daha ağır bir boşluk bırakır.
Boşluk büyüdükçede insan, dünyaya daha sıkı sarılır.

Ve işte nasip burada görünür.
Herkese aynı kapı açılmaz.
Kimi ruhunun açlığını ömrü boyunca dünyalık sofralarda doyurmaya çalışır.
Kimi ise bir an durur.
O an, ömrün yön değiştirdiği yerdir.

Durmak, nefsin en zor kabul ettiği şeydir.
Çünkü duran insan, kaçamadığı sorularla yüzleşir.

Ve şu soru hemen kapıyı çalar;
“Ben bedenimi beslerken, ruhumu kime emanet ettim?”

Bu soru, seyr u sülûkün ilk adımıdır.
Kalbin hekimine varmak için önce hastalığı kabul etmek gerekir.
Zira kabul edilmeyen dert, dermanını da reddeder.

Hülasa,

İnsan ömrünün bütün derdi,
gayesizliğin karanlığı ile mananın ışığı arasındaki bu kıyasıya yolculuktur.
Bu yolculukta kimi kendini bulur hakikate kavuşur,
kimi ise ne aradığını bilmeden hakikatin eşiğinde oyalanır durur.

Ve bütün bu yolun sonunda insan şunu anlar:

Beden doyabilir, dünya yetebilir ama ruh beslenmedikçe içteki açlık dinmez.
Çünkü ruh, nicelikle değil hakikatle doyar.

Ruhunu beslemeyen, hayatın hiçbir sofrasında doyamaz.
Zira insan, ancak mana ile oturduğu sofradan tok kalkar.

——-

Serâzât.com’da yayınlanan yazı ve şiirlerin fikrî hakları ilgili yazar ve şairlere aittir. Bütün hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz.