Muhabbet

Muhabbet kalpte saklıdır; ne akılla kurulur ne dille başlar.
O, geçmişten bir emanet gibi insanın göğsüne bırakılmış ve vakti gelince kendini hatırlatan sırdır.

Dünya küçülür, kalp büyür.
Zaman bir an durur.

Dil konuşur zannedersin ama hakikatte muhabbet, kalpten kalbe yürüyen sessiz bir seferdir.

Bir gönülde uyanır ve yerinde duramaz.

Çünkü sevgi, durmayı bilmez; hareketi fıtrat, akışı kaderidir.
Bulutta ağırlaşan damlalar nasıl yeryüzünü çağırırsa, kalpte çoğalan muhabbet de duyulana doğru kopar ve yola düşer.

Her damlası bir niyet, her düşüşü bir teslimiyettir.
Bu iniş bir işaret bırakır kalpte.

Ne gürültü çıkarır ne iz ister; ama değdiği yerde taş bile olsan çatlatır.
İşte o an kalp, kendisine gelenin yabancı olmadığını anlar.

Çünkü muhabbet, sahibini tanır; aynı kaynaktan gelenler birbirini kelimesiz bilir.

O mektupsuz, mühre ihtiyaç duymayan bir mesajdır aslında.

Arada mesafe olsa da engel tanımaz, çünkü gönlün yolu mekâna çizilmez.

Alan kalp, onu akılla tartmaz; ancak ona cevap verir.

Cevap verildiği anda iki gönül arasında görünmeyen bir bağ kurulur.
Bu bağ, alışmak değildir, bağımlılıkda değildir; bu bağ, “beni bana unutturan” bir yakınlıktır.
İşte buna sevgi denir.

Sevgi konuşur, muhabbet dinler.

Seven, sevdiğinde erir; eridikçe yüklerinden arınır.
Derler ki: “Kalpte ne varsa dil ona tercümandır.”
Lakin muhabbet öyle bir sırdır ki, dil onu söylemeye kalksa eksiltir, sükût ise onu kemale erdirir.

İnsan sevdiğini anlatamaz; çünkü muhabbet, tarifle eksilir, yaşandıkça çoğalır.

Bu sevgi bazen yıllar geçse bile hasret duyulanı alır sana getirir.

Kim muhabbetle sınanırsa, bilmeden O’na yaklaşır.
Çünkü sevgi, yol gibi görünür ama varmak istediğin yere götüren bir vasıtadır aslında.

Muhabbet duyduğunu sana, senide ona götüren bir vasıta.

Görülen bir rüya, yaşadığın bir anı veya duyduğun bir özlem…
Hepsi muhabbet pınarından saçılan birer damladır.

Ey gönül!
Eğer içinde bir daralma varsa, bil ki muhabbetten uzak düşmüşsündür.
Ve eğer kalbin genişliyorsa sebepsiz, bil ki sana bir yerden muhabbet dokunmuştur.

Muhabbet kalpte nihân
Söz neylesin ey cânân
Bu yol hâl ile âyân
Dil tercümân-ı dermân

Ben fânî biz de zâil
Kalan ol Hak’tır kâmil
Dil söylese nâkâm dil
Muhabbet onda müşkil

Hülasa,gerçek muhabbet kalbe düşen ilahi bir nefhadır. Onu ne akıl tartar, ne söz kuşatır.
Bilmekten öte bir hâl, görmekten öte bir idraktir.

Nice insanlar vardır ki, çok şey bilir ama muhabbetten nasibi yoktur.
Nice gönüller de vardır ki, bir harf bilmez ama muhabbetle hakikate yakındır.
Zira muhabbet, ilmin değil, nasibin işidir.

——-

Serâzât.com’da yayınlanan yazı ve şiirlerin fikrî hakları ilgili yazar ve şairlere aittir. Bütün hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz.